Luis Buñuel'in 1967 yapımı başyapıtı Belle de Jour, burjuva yaşamının yapaylığı ile bastırılmış arzuların dünyası arasındaki çatışmayı unutulmaz bir şekilde perdeye taşır. Catherine Deneuve, Sévérine rolünde, dışarıdan mükemmel görünen bir evliliğe sahip, soğuk ve içine kapanık bir genç kadını canlandırır. Ancak gündüzleri süren fantezileri ve arzuları, onu Paris'in karanlık ve gizemli bir köşesinde, hafta içi öğleden sonraları çalışan bir fahişeye dönüştüren bir yolculuğa sürükler. Bu 'gündüz güzeli' (belle de jour) kimliği, onun gerçek benliğini ve cinselliğini keşfetmesinin, ancak aynı zamanda tehlikeli bir ikileme düşmesinin kapısını açar.

Catherine Deneuve'in performansı filmin belkemiğidir. Sévérine'in buz gibi dış kabuğunun altındaki fırtınayı, minimal mimikler ve derin bakışlarla muhteşem bir şekilde yansıtır. Buñuel'in yönetmenliği ise sürrealist dokunuşlarla bezelidir. Sévérine'in sadomazoşist fantezileri, gerçeklikle keskin bir şekilde iç içe geçerek, izleyiciyi karakterin zihninin derinliklerine götürür. Film, ahlakı yargılamaktan ziyade, toplumsal normlar, cinsellik, arzu ve kimlik arayışı üzerine kışkırtıcı sorular sorar.

Belle de Jour izlemek, sadece bir film deneyimi değil, sinema tarihine damga vurmuş bir şaheseri keşfetmektir. Hem döneminin hem de günümüzün tabularına meydan okuyan bu film, psikolojik derinliği, zarif anlatımı ve unutulmaz performanslarıyla izleyiciyi düşünmeye ve tartışmaya davet eder. Gizem, arzu ve toplumsal maskeler arasında gidip gelen bu büyüleyici yolculuk, sinemaseverler için vazgeçilmez bir klasiktir.