Matthew Holness'in yazıp yönettiği 2018 yapımı Possum, geleneksel korku ögelerinden ziyade derin bir psikolojik gerilim ve rahatsız edici bir atmosfer sunuyor. Film, itibarını yitirmiş kukla sanatçısı Philip'in (Sean Harris), çocukluğunun travmalarla dolu geçtiği eve dönüşüyle başlar. Burada, ona hükmeden kötü kalpli üvey babası (Alun Armstrong) ve Philip'in 'Possum' adını verdiği, tüyler ürpertici, örümcek bacaklı bir kukla ile yüzleşmesi gerekecektir.

Sean Harris'in performansı filmin belkemiğini oluşturuyor. Sessiz, içe dönük ve derinden yaralı Philip karakterini, minimal diyaloglarla ve yoğun beden diliyle inanılmaz bir güçle aktarıyor. Alun Armstrong ise üvey baba rolüyle, pasif-agresif tehditkârlığı ekrana taşıyarak gerilimi sürekli canlı tutuyor. Holness'in yönetmenliği, İngiltere'nin kasvetli banliyö ve kırsal manzaralarını, adeta bir karaktere dönüştürerek, izleyiciyi Philip'in içsel çöküşüne paralel bir görsel karanlığa sürüklüyor.

Possum, sadece bir korku filmi değil; travma, suçluluk duygusu ve bastırılmış anıların insan psikolojisini nasıl kemirebileceğine dair rahatsız edici bir portre. Korku ögeleri, sıçratmadan ziyade, yavaş yavaş sızan bir tedirginlik ve tiksinti hissi yaratmak üzere kurgulanmış. Özellikle Possum kuklasının tasarımı ve filmin minimalist, gergin müzikleri, unutulması zor bir iz bırakıyor. Psikolojik gerilim ve sanatsal korku arayan izleyiciler için, geleneksel anlatı kalıplarının dışına çıkan, üzerinde düşündüren ve tartışılan bir sinema deneyimi sunuyor.